İlhan Gencer… Genellikle beyaz ceket, beyaz pantolon, beyaz gömlek ve beyaz kravat ile rastlarız kendisine renkli İstanbul akşamlarında… Tabii beyaz ayakkabı… Nerede bir açılış, bir kokteyl olsa; o da biz gazeteciler gibi hazırdır orada… Ne zaman ki toplantı biter, canlı müziğe geçilir; kendini sahnede bulur İlhan Ağabey ve hemen piyanoya geçer, bir-iki caz ezgi seslendirip alkışlarla sahneden iner… Ama 10 Kasım’da bir başka çıktı sahneye… Taksim Meydanı’ndaydı, 10 Kasım törenlerindeydi… Koyu renkti elbisesi, kararlı bir duruşu vardı… Ve o şarkıyı seslendirdi… Cumhuriyetin şarkısını… 70 milyonun en azından çoğunluğunun şarkısını… ‘Türkiye Cumhuriyeti Bölünmez Bir Bütündür…’ Üç kez tekrar etti… Sonra da polisler girdi koluna apar topar ve bir suçlu gibi aldılar İlhan Gencer’i… Bağırdı, ‘Bırakın beni, ben Atatürk’ün tarafındayım…’ … Çünkü biliyordu ki, birileri başka taraftaydı… Karşı taraftaydı… Hem de çok yakın birileri… Memleketi yönetenler, yönetenleri destekleyenler ve onlara çanak tutanlar… Anlamlıydı bu son şarkı… ‘Ben Atatürk’ün tarafındayım…’ Ya siz ne taraftasınız?